Smaki, które
opowiadają historię.

Polska kuchnia to nie jedna kuchnia

Polska kuchnia regionalna to w rzeczywistości kilkanaście różnych kuchni, z których każda ma własne tradycje, składniki i smaki. Podlasie je kibiny, Kaszuby — śledzie, Podhale — oscypki, Śląsk — rolady. Wszystko to potrawy zakorzenione w historii i geografii regionu.

Slow travel przez polskie smaki to podróż przez regiony kulinarne, w których można spróbować potraw przygotowywanych metodami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. To podróż, w której restauracja jest tylko jednym z przystanków — prawdziwe smaki kryją się w małych gospodach, agroturystykach i domach lokalnych gospodarzy.

Od Podlasia po Kaszuby

Podlasie to kibiny, kartacze i babka ziemniaczana — kuchnia pogranicza, w której spotykają się tradycje polskie, tatarskie i prawosławne. Kaszuby to ryby z Bałtyku i jezior, śledzie w każdej postaci i kaszubski rosół. Podhale to owczarskie sery, kwaśnica i bryjka — kuchnia pasterzy.

Śląsk to rolada, kluski i modra kapusta — kuchnia robotnicza, sycąca i konkretna. Roztocze to pierogi z bryndzą i cebularze — kuchnia pogranicza polsko-ukraińsko-żydowskiego. Kurpie to rejbaki i fafernuchy. Wielkopolska — rogale świętomarcińskie. Warmia — sielawa, marcepan i kindziuk.

Jak jeść po slow?

Zasada jest jedna: jedz powoli i lokalnie. Zamiast szukać dań w sieciowych restauracjach, warto wejść do małej gospody, baru mlecznego albo agroturystyki, w której kucharz gotuje to, co zna od dziecka. Warto zamówić jedno danie i naprawdę się nim delektować — smakować każdy kęs, rozmawiać z kelnerem o składnikach, pytać o lokalne tradycje.

Wiele regionów ma swoje festiwale kulinarne — od winobrania w Zielonej Górze po święto rogala w Poznaniu. Warto planować podróże tak, żeby trafić na jedno z takich wydarzeń — smaki regionu smakują wtedy zupełnie inaczej.